Bir Taksi Yolculugu

Yirmi yıl önce geçimimi taksicilik yaparak kazanıyordum. Sabaha karşı 02.30'da bir yolcu almaya gittim. Adrese vardığımda, giriş katındaki bir pencerede görülen tek ışığın dışında bütün bina kapkaranlıktı. Buşartlar altında, coğu taksi şoförü bir iki sefer korna çalar, birdakika bekler, sonra çeker giderdi. Fakat ben, taşımaaracı olarak yalnızca taksiye bağlı pek çok fakir insanla karşılaşmıştım. Etrafta tehlike kokusu yoksa, her zaman kapıyagiderdim. Bu yolcu belki de benimyardımıma ihtiyaç duyacak biridir, diye düşünürdüm.Onun için kapıya gittim ve çaldım, "Bir dakika", diye yanıt verdizayıf, yaşlıca birses. Yerde birşeyin sürükleyerek çekildiğini duyabiliyordum.Uzun bir aradan sonra, kapı açıldı. Önümde 80'li yaşlarında, ufaktefek bir hanım duruyordu.Sanki 1940'ların filmlerindençıkmışçasına,emprime bir elbise giymişti vebaşına da ön tarafına tül tutturulmuş yuvarlak bir şapka takmıştı.Yanında küçük,plastikten bir valiz vardı. Daire sanki içinde yıllardır hiçyaşanmamış gibi bir gorünüme sahipti. Bütün eşyalar carşaflarlaörtülüydü. Duvarlarda saat, süseşyası ya da tezgahın üzerinde kap-kaçak yoktu. Köşede, içi fotoğraf ve cambardaklarla doldurulmuş bir karton kutu duruyordu.Çantamı arabayakadar taşırmıydınız?" dedi.Valizi arabaya götürdüm, sonra kadınayardım etmek üzere döndüm. Koluma girdi ve yavaşça arabaya yürüdük.Nezaketimden ötürü teşekkür edip duruyordu. "Bir şey değil", dedimona."Ben yalnızca anneme nasıl davranılmasını istiyorsamyolcularıma o şekilde davranmaya gayret ediyorum." "Ah, ne kadar iyi bir çocuksun sen," dedi. Arabaya bindiğimizde,bana adresi verdi,sonra, "Şehrin içinden gitmemiz mümkün mü?" diyesordu.Orası kestirmedeğil," diye cevap verdim hemen. "Benim için fark etmez," dedi. "Acelem yok. Güçsüzler Yurduna gidiyorum."Dikiz aynasından baktım. Gözleri parlıyordu. "Ailemden kimsekalmadı," diye sözünü sürdürdü."Doktor çok fazla zamanım kalmadığınısöylüyor." Yavaşça uzanıptaksimetreyi kapattım."Hangi yoldan gitmemi arzu edersiniz?" diye sordum.Ondan sonraki ikisaat boyunca şehirde dolaştık. Bana bir zamanlar, asansör işletmeniolarak çalıştığı binayı gösterdi. Yeni evlendiklerinde kocasıylabirlikte oturdukları mahallede gezindik. Arabayı, genç kızlığındadansa gittiği bir zamanlar balo salonu olan mobilya ambarının önündedurdurmamı istedi.Arada bir belirli bir binanın veya bir köşenin önünden geçerken yavaşlamamı ricaedip, gözlerini karanlığa içine dikerek, hiç bir şey söylemeden öyleceoturup baktı. Güneşin ilk ışıkları ufukta belirmeye başlamıştı ki, birden"Yoruldum. Gidelim artık," dedi.Sessizlik içinde bana vermiş olduğuadrese gittik. Sütunlu girişi olan alçak bir binaydı, hastalarıniyileşmek için gittiği sağlık evlerine benziyordu.Araba durur durmaz,iki hademe çıkarak yanımıza geldi. Merak vedikkatle kadının her hareketini izliyorlardı. Onu bekliyorolmalıydılar. Bagajı açarak küçük valizinikapıya götürdüm. Kadın tekerlikli skemleye oturtulmuştu bile."Borcum ne kadar?"diye sordu, çantasına uzanarak."Borcunuz yok,"dedim."Geçiminizi sağlamanız gerek," diye cevap verdi.*Başka yolcular var," dedim. Neredeyse hiç düşünmeden eğildim ve onukucakladım. Bana sımsıkı sarıldı."Yaşlı bir kadınaküçük bir mutluluk yaşattınız," dedi. "Teşekkür ederim." Elini sıktım, sonra loş sabah ışıklarının içine yürüdüm. Arkamda birkapı kapandı. Bir hayatın kapanış sesiydi bu.O vardiyamda artık hiçmüşteri almadım. Amaçsızca,düşüncelerimde kaybolmuş dolaştım. Gününgeri kalan kısmında hemen hiç konuşamadım. Ya o kadıncağız öfkeli bir şoföre ya da vardiyasını bitirmek içinacele eden bir şoföre rast gelseydi? Ya ben yolculuğu reddetseydimveya bir kere korna çalıp sonra da çekip gitseydim?Şöyle bir yeniden gözden geçirdiğimde, aklıma hayatımda bundan daha önemli yaptığım bir şey gelmedi.Hayatımızın önemli anların etrafında geliştiğini düşünmeye şartlanmışızdır.Fakat önemli anlar bizi genellikle habersiz
yakalar.Başkalarının önemsiz sayabileceği birbiçimde güzelce paketlenmiş olarak. ** * **İNSANLAR NE YAPTIĞINIZI VEYA NE SÖYLEDİĞİNİZİ TAM OLARAK HATIRLAMAYABİLİRLER, FAKAT KENDİLERİNİNASIL HİSSETTİRDİĞİNİZİ DAİMA HATIRLARLAR.